ارزیابی مراکز درمانی شهر تبریز به لحاظ ضوابط احداث کاربری؛ مطالعه موردی مجتمع های بهاران و شیخ الرئیس

مقوله ترافیک امروزه یکی از مهم ترین مسائل شهرهای بزرگ ایران است. کاربری درمانی نیز از کلیدی ترین کاربری های شهری است که روزانه باعث شکل گیری سفر در مقیاس بالا می گردد؛ لذا انطباق این کاربری با استانداردهای مربوطه می تواند تا حد قابل توجهی باعث تعدیل بار ترافیکی گردد. در این راستا هدف پژوهش حاضر بررسی وضعیت احداث کاربری درمانی (مجتمع بهاران و مجتمع شیخ الرئیس شهر تبریز) و پارکینگ های روباز موجود در محدوده موردمطالعه می باشد. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی – تحلیلی است. جهت بررسی وضعیت پارکینگ های روباز و وضعیت استقرار مجتمع های درمانی (بهاران و شیخ الرئیس) در محدوده های موردمطالعه نیز بر پایه ضوابط طرح تفصیلی ۱۳۹۱ شهر تبریز اقدام شد. جهت تطبیق وضعیت موجود با ضوابط نیز بازدید میدانی انجام شد. مجتمع های درمانی مطالعه شده به لحاظ ضوابط احداث مطابق با استاندارد هستند؛ ولی در زمینه مقوله پارکینگ که خود به نوعی از ضوابط احداث باید تلقی گردد، نادیده گرفته شده است، بنابراین نمی توان این مجتمع ها را استاندارد تلقی نمود. مهم ترین دلیل این امر افزودن به بار ترافیکی محدوده آن ها است که در حد بالایی به شدت ترافیک خیابان اصلی و مجاور خود می افزایند. علاوه بر این، پارکینگ های روباز موجود در محدوده نیز دارای شرایط مطلوبی نمی باشند. بر اساس ارزیابی صورت گرفته در مورد پارکینگ های روباز، مشخص گردید که پارکینگ S۳ واقع در خیابان ۱۷ شهریور جدید با ۱۴ مورد از ۲۰ مورد دارای بیشترین فراوانی رعایت ضوابط در محدوده موردمطالعه می باشد. همچنین پارکینگ G۱ واقع در محور گلگشت الی چهارراه مارالان با ۵ مورد از ۲۰ مورد کمترین فراوانی رعایت ضوابط را دارا است.

کلیدواژه ها:

ضوابط احداث ، کاربری درمانی ، ترافیک ، پارکینگ