بررسی نقش سازگاری اجتماعی در پیش بینی تاب آوری روانشناختی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی

حوادث رانندگی از شایع ترین علت مرگ در جهان است. براساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، سالانه در دنیا حدود یک میلیون و سیصد هزار نفر بر اثر حوادث رانندگی و تلفات جاده ای جان خود را از دست می دهند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سازگاری اجتماعی در پیش بینی تاب آوری روانشناختی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی شهرستان اردبیل بود. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی بود و جامعه آماری آن شامل تمامی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی در سال ۱۴۰۳ شهرستان اردبیل بود و حجم نمونه به تعداد ۶۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانور و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی بل (۱۹۶۱) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که بین سازگاری اجتماعی (۷۵۸/۰=R) با تاب آوری روانشناختی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (۰۰۱/۰>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیر پیش بین سازگاری اجتماعی توان پیش بینی متغیر ملاک تاب آوری روانشناختی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی را دارد. به طور خلاصه از نتایج این پژوهش می توان استنباط کرد که با افزایش سازگاری اجتماعی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی بر تاب آوری روانشناختی آنان افزوده می شود. در واقع لازمه تاب آوری در مقابل مشکلات و چالش ها، وجود سازگاری است تا فرد قادر به پشت سرگذاشتن رویدادهای سخت زندگی باشد؛ زیرا برای تاب آوردن در مقابل مشکلات زندگی، باید با آن ها سازگار و منطبق بود. این یافته ها نشان می دهند که افرادی با سطح تاب آوری بالاتر معمولا هنگام رانندگی احساس سازگاری بیشتری دارند.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، تاب آوری روانشناختی ، رفتارهای پرخطر رانندگی