تاثیر مشارکت خودروهای خودران بر میانگین زمان از دست رفته در راهگرد شبدری

ازدحام یکی از مشکلات اصلی ترافیک در سال های اخیر می باشد که معمولا شهروندان کلان شهرها با آن بیشتر سر و کار دارند و هر ساله هزینه های زیادی به مردم و کشور وارد می کند. پیش بینی می شود ورود خودروهای خودران به شبکه راه های موجود بتواند این ازدحام را تا حدودی کاهش دهد. در حال حاضر خودروهای خودران در حال تبدیل شدن به واقعیت هستند و استفاده از کامیون های خودران در سطح ۳ در کشور وجود دارد. در این پژوهش سعی شده است که با استفاده از ابزار شبیه سازی تاثیر خودروهای متصل و خودران بر ترافیک بررسی کنیم. پیش بینی می شود خودروهای متصل و خودران پتانسیل قابل توجهی برای بهبود وضعیت ترافیک، کارایی، ثبات و ایمنی سامانه های متحرک موجود دارند. مرور ادبیات، نشان می دهد که بیشتر پژوهش ها مبنی بر تاثیر خودروهای خودران بر ظرفیت معابر اصلی بوده است. در مقالات گذشته بیشتر به بررسی ظرفیت تقاطع های همسطح و بررسی یک شبکه دارای چندین تقاطع همسطح پرداخته اند. ما در این پژوهش به بررسی مدل تقاطع غیر همسطح شبدری با جریان ترافیک واقعی با درصد مشارکت مختلف خودروهای متصل و خودران پرداختیم، در این پژوهش قسمت های مربوط به merging و weaving نقاطی که دارای بیشترین ازدحام هستند بررسی می شود. در این پژوهش اثر مشارکت خودروهای خودران بر یک زمان از دست رفته شبدری (در قسمت weaving) بر میانگین زمان از دست رفته بررسی شده است. مدل رفتار رانندگی بر اساس مدل حرکت طولی کراس و مدل حرکت عرضی LC۲۰۱۳ با استفاده از نرم افزار میکروسکوپیک SUMO انجام شده است. نتایج حاصل نشان می دهد که میانگین زمان از دست رفته با افزایش میزان نفوذ خودروهای خودران کاهش پیدا کرده است که نشان دهنده پتانسیل این تکنولوژی برای رفع مشکلات ازدحام است.

کلیدواژه ها:

خودروهای خودران ، شبیه سازی ، مدل دنبال کردن خودرو ، weaving ، SUMO