بررسی نقش تاب آوری روانشناختی در پیش بینی پردازش هیجانی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی

حوادث رانندگی دومین عامل فوت در ایران است و بخش قابل توجهی از آن به دلیل اشتباهات انسانی و رفتارهای پرخطر رانندگی صورت می گیرد. مقرون به صرفه ترین راه برای کاهش این حوادث، شناخت و اصلاح رفتارهای پرخطر رانندگی است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تاب آوری روانشناختی در پیش بینی پردازش هیجانی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی شهرستان اردبیل بود. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی بود و جامعه آماری آن شامل تمامی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی در سال ۱۴۰۳ شهرستان اردبیل بود و حجم نمونه به تعداد ۶۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانور و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه پردازش هیجانی باکر و همکاران (۲۰۱۰) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تاب آوری روانشناختی (R=۰.۴۷۲) با پردازش هیجانی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (P<۰.۰۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیر پیش بین تاب آوری روانشناختی توان پیش بینی متغیر ملاک پردازش هیجانی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی را دارد. به طور خلاصه از نتایج این پژوهش می توان استنباط کرد که با افزایش تاب آوری روانشناختی افراد دارای رفتارهای پرخطر رانندگی بر پردازش هیجانی آنان افزوده می شود. رانندگان با سطوح بالایی از تاب آوری روانشناختی به احتمال زیاد خشم خود را هنگام رانندگی به طور سازگارانه ابراز می کنند. تاب آوری روانشناختی نیز با کاهش رفتارهای پرخطر و تهاجمی رانندگی مرتبط است. پردازش هیجانات به افراد اجازه می دهد تا رفتارهایشان را کنترل کنند؛ به صورتی که به چیزهایی که در اطرافشان در حال رخ دادن است واکنش انعطاف پذیر نشان دهند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روانشناختی ، پردازش هیجانی ، رفتارهای پرخطر رانندگی