بررسی میزان اثر بخشی آئین نامه طراحی معابر با رویکرد انسان محور بر آمار تصادفات و سوانح رانندگی در معابر درون شهری کشور ایران

زمینه و هدف: بازنگری در ضوابط طراحی شبکه معابر شهری با رویکرد انسان محور یکی از اصلی ترین رویکردهای ابلاغی در حوزه کاهش تصادفات و سوانح رانندگی بوده است لذا هدف از این پژوهش، بررسی میزان اثر بخشی آیین نامه طراحی معابر با رویکرد انسان محور در معابر درون شهری کشور ایران بر کاهش تصادفات و سوانح رانندگی بود. روش تحقیق: این پژوهش از نوع مطالعه توصیفی-تحلیلی است و در سال ۱۴۰۳ در کشور ایران با جامعه آماری موجود که تعداد ۲۰۰ نفر بودند، انجام شد. اطلاعات مورد نظر بعد از توجیه نخبگان و متخصصین پلیس راهور و سایر سازمان ها از طریق پرسشنامه ی ۷ سوالی که قبلا روایی و پایایی آن تایید شده بود جمع آوری گردید. داده ها با اعمال آزمون آماری کای اسکور پیرسون در سطح معنی داری p≤۰/۰۵ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، همچنین جهت بررسی داده های مورد نظر از نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ استفاده شد. یافته ها: در این پژوهش مشخص گردید، رابطه معناداری بین افزایش آمار تصادفات جرحی و فوتی با توجه محدود به طراحی معابر درون شهری با رویکرد انسان محور وجود دارد (p≤۰/۰۵). نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از بررسی نظر نخبگان و با بررسی آمار سه ساله نقاط متمرکز تصادفات جرحی و فوتی کلان شهرهای ایران، به نظر می رسد، یکی از علل افزایش آمار تصادفات جرحی و فوتی می تواند طراحی ناصحیح معابر درون شهری بدون توجه به آیین نامه ابلاغی طراحی معابر با رویکرد انسان محور باشد که به نظر می رسد، در صورت اصلاح این معابر با رویکرد انسان محور، شاهد کاهش آمار تصادفات و سوانح رانندگی باشیم.

کلیدواژه ها:

معابر درون شهری ، انسان محور ، آیین نامه ابلاغی سازمان حمل و نقل ، کاهش تصادفات جرحی و فوتی