الگوی آموزش رانندگی در ایران با تاکید بر حین صدور گواهینامه

هدف: در دنیای امروز، ترافیک به یکی از مسائل مهم و پیچیده تبدیل شده است. آموزش ترافیکی به یکی از دغدغه های اصلی کشورهای پیشرفته تبدیل شده است و اتخاذ اقداماتی برای ارتقای دانش در حوزه بررسی عوامل تصادفات در راه ها، سه عامل اصلی شامل راه، خودرو و راننده به طور مداوم در نظر گرفته می شوند. رفتار پرخطر رانندگان، به عنوان فردی که تحت تاثیر یک سری عوامل روانی و اجتماعی قرار دارد، بسیار پیچیده تر و دشوارتر است. پژوهش حاضر، الگوی آموزش رانندگی حین اخذ گواهینامه، با هدف اصلاح رفتار کاربران ترافیک و به تبع آن کاهش تخلفات و تصادفات طراحی شده است. روش: این پژوهش از نوع کاربردی و روش تحقیق، آمیخته (کیفی و کمی) است. جامعه آماری تحقیق، نخبگان و صاحب نظران آموزشی، تربیتی، روان شناسی و آموزشی راهور هستند. ابزار گردآوری داده ها، در مرحله «کیفی»، بصورت هدفمند و از طریق مصاحبه عمیق با طرح سوالات نیمه ساختاریافته با خبرگان و صاحب نظران، الگوی آموزش رانندگی حین اخذ گواهینامه در ایران را مورد مطالعه و بررسی قرار داده و در مرحله «کمی» تحقیق، با روش «پیمایشی» و با استفاده از ابزار پرسش نامه، داده ها را جمع آوری نموده است. دستاورد: با توجه به خروجی نرم افزار مکس کیودا در بخش کیفی، مولفه های بدست آمده شامل آموزش، درک خطر، ارتقاء مهارت دانشی و عملی و آموزش های کلی و عمومی بوده و در بخش کمی، بار عاملی محاسبه شده برای هریک از مولفه های الگوی آموزش رانندگی در ایران حین اخذ گواهینامه، با اطمینان ۹۵ درصد معنادار است زیرا مقدار t در خروجی نرم افزار الگوریتم «Smart PLS»، بیش از مقدار بحرانی ۱٫۹۶ بوده و سطح معناداری کمتر از خطای ۰۵/۰ است. به همین ترتیب شاخص های شناسایی شده در بخش کیفی بجز شاخص اضافه نمودن یک واحد به بخش صدور گواهینامه تحت عنوان «واحد درک خطر رانندگی» معتبر و معنی دارند. نتایج: مولفه های استخراج شده از تحلیل کیفی و اعتبارسنجی آن در روش کمی این مهم را نمایان ساخته است که کشور ایران می تواند، با آموزش های اجباری درک خطر، نسبت به برنامه ریزی آموزشی و اخذ آزمون های حرفه ای و هوشمند در راستای ارتقاء مهارت دانشی و عملی متقاضیان اخذ گواهینامه رانندگی اقدام نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش رانندگی ، اصلاح رفتار ، درک خطر ، مهارت