بررسی رابطه بین کیفیت تعامل معلم–دانش آموز و شکل گیری حس تعلق به مدرسه در دوره ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین کیفیت تعامل معلم–دانش آموز و شکل گیری حس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری شامل دانش آموزان کلاس های ابتدایی شهر … در سال تحصیلی … بود. نمونه شامل ۱۲۰ دانش آموز به صورت تصادفی انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه کیفیت تعامل معلم–دانش آموز و پرسشنامه حس تعلق به مدرسه جمع آوری شد. روایی ابزارها توسط اساتید تایید و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از ۰/۹ تایید شد. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی استفاده شد. نتایج نشان داد که کیفیت تعامل معلم–دانش آموز رابطه مثبت و معناداری با حس تعلق به مدرسه دارد (r = ۰.۶۸, p < ۰.۰۰۱) و کیفیت تعامل معلم پیش بینی کننده معناداری برای شکل گیری حس تعلق به مدرسه است (β = ۰.۶۵, p < ۰.۰۰۱). بیشترین اثر مربوط به مولفه های حمایت عاطفی و بازخورد مثبت معلم بود. یافته ها نشان می دهد که ایجاد تعامل مثبت و حمایتی معلم با دانش آموزان، عامل کلیدی در تقویت حس تعلق به مدرسه و بهبود تجربه یادگیری دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم–دانش آموز ، حس تعلق به مدرسه ، دوره ابتدایی ، حمایت عاطفی ، بازخورد آموزشی