رابطه بین رضایت از حقوق و مزایا با انگیزش شغلی کارکنان

این مقاله به بررسی رابطه پویا و چندبعدی بین رضایت از حقوق و مزایا با انگیزش شغلی کارکنان می پردازد. در نگاه اول، حقوق و مزایا به عنوان محرک اصلی انگیزش به نظر می رسد، اما یافته ها نشان می دهد این رابطه خطی و ساده نیست. با اتکا به چارچوب نظریه دو عاملی هرزبرگ، استدلال می شود که حقوق و مزایا در زمره «عوامل بهداشتی» قرار دارند. این بدان معناست که عدم رضایت از آنها می تواند موجب نارضایتی و کاهش شدید انگیزه شود، اما رضایت از آنها به تنهایی منجر به ایجاد انگیزش درونی و پایدار نمی گردد. انگیزش عمیق عمدتا از طریق «عوامل انگیزاننده» مانند احساس پیشرفت، شناخته شدن، مسئولیت و ماهیت چالش برانگیز کار ایجاد می شود. مطالعه کیفی حاضر با کدگذاری پیشینه، همچنین بر نقش کلیدی «عدالت سازمانی» (شامل عدالت توزیعی، رویه ای و مراوده ای) و نیز پدیده «مقایسه اجتماعی» به عنوان متغیرهای واسطه ای مهم در این رابطه تاکید می نماید. به عبارت دیگر، ادراک کارکنان از منصفانه بودن حقوق و مزایا، حتی از مقدار مطلق آن مهم تر است. در پایان، مقاله راهکارهای عملی برای مدیران منابع انسانی ارائه می دهد که از جمله آنها می توان به دستورالعمل های کاربردی نظام پرداخت منصفانه و شفاف، مرتبط ساختن بخشی از پاداش با عملکرد، ارائه بسته های مزایای انعطاف پذیر و مهم تر از همه، تلفیق هوشمندانه پاداش های مالی با پاداش های غیرمالی اشاره کرد. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که حقوق و مزایا یک شرط لازم برای جلوگیری از نارضایتی است، اما برای دستیابی به انگیزش والا و پایدار، تمرکز همزمان بر عوامل انگیزاننده ضروری است.

کلیدواژه ها:

رضایت از حقوق و مزایا ، انگیزش شغلی ، نظریه دو عاملی هرزبرگ ، عدالت سازمانی ، نظام پاداش