به کارگیری فناوری در آموزش

انقلاب دیجیتال، پارادایم های سنتی آموزش و یادگیری را با چالش ها و فرصت های بی سابقه ای مواجه ساخته است. این مقاله مروری نظام مند، با هدف تحلیل عمیق ابعاد نظری، عملی و آینده نگرانه ادغام فناوری در آموزش، به ویژه در بافت آموزشی ایران، نگاشته شده است. روش پژوهش، مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی و سنتز منابع علمی معتبر فارسی و بین المللی است. یافته ها در قالب چند محور کلیدی ارائه می شود: ۱) تحول در نقش ها (از معلم به تسهیل گر، از دانش آموز به یادگیرنده مادام العمر فعال)، ۲) ظهور الگوهای نوین آموزشی (یادگیری ترکیبی، کلاس معکوس، یادگیری مبتنی بر بازی، یادگیری سیار)، ۳) دستاوردهای اثبات شده در افزایش تعامل، شخصی سازی و دسترسی، و ۴) شناسایی چالش های ساختاری (شکاف دیجیتال عمیق، فقدان زیرساخت نرم افزاری و محتوایی، مقاومت سازمانی، ضعف در سواد دیجیتال تربیتی معلمان، و ملاحظات اخلاقی). نتیجه گیری نهایی بر لزوم حرکت از نگاه فناوریمحور صرف به رویکردی انسان محور و یادگیرنده محور تاکید می کند، جایی که فناوری به مثابه بستر توانمندساز، به خدمت پرورش شهروندان خلاق، نقاد و مسئولیت پذیر در عصر دیجیتال درمی آید.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، اکوسیستم یادگیری دیجیتال ، سواد دیجیتال تربیتی