بررسی تاثیر محیط های یادگیری فراگیر برای دانش آموزان با اختلالات اوتیسم

در سال های اخیر، توجه به آموزش فراگیر (Inclusive Education) به عنوان یکی از اصول بنیادین عدالت آموزشی و توسعه ی پایدار در نظام های آموزشی سراسر جهان افزایش یافته است. هدف از آموزش فراگیر، ایجاد محیط هایی است که در آن همه ی دانش آموزان — صرف نظر از تفاوت های فردی، شناختی یا جسمی — بتوانند در کنار هم یاد بگیرند و رشد کنند. در این میان، یکی از گروه هایی که نیازمند حمایت و مداخله ی ویژه در چارچوب آموزش فراگیر هستند، دانش آموزان دارای اختلال طیف اوتیسم (Autism Spectrum Disorder) می باشند. اختلال اوتیسم به عنوان یک وضعیت عصبی–رشدی، با چالش هایی در ارتباط اجتماعی، تعامل کلامی و رفتارهای تکراری مشخص می شود. محیط های آموزشی فراگیر، با فراهم سازی فضاهای چندحسی، تعامل اجتماعی کنترل شده و پشتیبانی فردی، می توانند به بهبود عملکرد تحصیلی، ارتباطی و هیجانی این دانش آموزان کمک کنند. پژوهش های اخیر نشان داده اند که حضور در کلاس های فراگیر نه تنها موجب رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان دارای اوتیسم می شود، بلکه آگاهی و پذیرش تفاوت ها را در میان دانش آموزان عادی نیز افزایش می دهد. هدف این مقاله، بررسی تاثیر محیط های یادگیری فراگیر بر پیشرفت آموزشی، تعامل اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان دارای اختلال اوتیسم است. نتایج مرور پژوهش های انجام شده نشان می دهد که موفقیت آموزش فراگیر وابسته به عوامل متعددی از جمله آموزش معلمان، طراحی فضاهای فیزیکی مناسب، استفاده از فناوری های کمکی، و نگرش مثبت همسالان است.

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، اختلال اوتیسم ، تعامل اجتماعی ، یادگیری ، دانش آموزان ویژه