بررسی سواد حرکتی در دانش آموزان نیازمند توجه خاص آموزشی (دیرآموز)

پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت سواد حرکتی در دانش آموزان نیازمند توجه خاص آموزشی (دیرآموز) انجام شده است. سواد حرکتی به عنوان یک سازه چندبعدی، شامل مولفه های شایستگی جسمانی، انگیزه و اعتمادبه نفس، دانش و درک، و رفتارهای حرکتی روزانه است که نقش حیاتی در تحول همه جانبه کودکان ایفا می کند. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و کمی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دیرآموز مقطع ابتدایی (با هوش بهر هفتاد تا هشتاد و پنج) بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پروتکل ارزیابی سواد حرکتی کانادایی بود که روایی و پایایی آن برای این گروه از دانش آموزان مورد تایید قرار گرفت. داده های حاصل با استفاده از نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه بیست و شش و آزمون های تی تک نمونه ای و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که سطح سواد حرکتی دانش آموزان دیرآموز در تمامی مولفه ها به طور معناداری پایین تر از میانگین و نرم های سنی همسالان عادی است. بیشترین ضعف در مولفه های شایستگی جسمانی و دانش و درک مشاهده شد که نشان دهنده وجود یک گسست عمیق میان توانمندی های شناختی و عملکردهای حرکتی در این کودکان است. همچنین نتایج نشان داد که بین سطح دانش حرکتی و مهارت های جسمانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. در نتیجه گیری کلی، می توان گفت که دانش آموزان دیرآموز به دلیل محدودیت های پردازش اطلاعات، در تبدیل مفاهیم حرکتی به عمل دچار چالش هستند. از این رو، سواد حرکتی نباید تنها به عنوان یک فعالیت بدنی، بلکه باید به عنوان یک مداخله توانبخشی-آموزشی در اولویت برنامه های درسی این کودکان قرار گیرد تا از طریق تقویت شناخت بدنمند، بستری برای بهبود کیفیت زندگی و مشارکت اجتماعی آنان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

سواد حرکتی ، دانش آموزان دیرآموز ، شایستگی جسمانی ، نیازهای ویژه آموزشی