بررسی رابطه بین سبک تدریس معلم و انگیزه تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

انگیزه تحصیلی یکی از مهم ترین عوامل موثر بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی به شمار می رود و نقش معلم به عنوان عنصر کلیدی فرایند آموزش، در شکل گیری و تقویت این انگیزه غیرقابل انکار است. سبک تدریس معلم، به عنوان مجموعه ای از روش ها، نگرش ها و رفتارهای آموزشی، می تواند تاثیر مستقیمی بر میزان مشارکت، علاقه مندی و تلاش تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک تدریس معلمان و انگیزه تحصیلی دانش آموزان ابتدایی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی همبستگی انجام شده و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره ابتدایی و معلمان آنان می باشد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک تدریس معلم و پرسشنامه انگیزه تحصیلی دانش آموزان بوده است. داده ها با استفاده از روش های آماری مناسب مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که بین سبک های تدریس فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور با انگیزه تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که سبک های تدریس سنتی و معلم محور رابطه ضعیف تری با انگیزه تحصیلی نشان دادند. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که به کارگیری سبک های تدریس نوین و متناسب با ویژگی های رشدی دانش آموزان ابتدایی، نقش مهمی در افزایش انگیزه تحصیلی آنان ایفا می کند (رحیمی و احمدی، ۱۳۹۹؛ شریفی، ۱۴۰۰).

کلیدواژه ها:

سبک تدریس معلم ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری ، آموزش ابتدایی