تعریف وحی از نظر اقبال لاهوری، عبدالکریم سروش

وحی در اندیشه اسلامی جایگاهی بنیادین دارد و همواره موضوع بازاندیشی متفکران مسلمان بوده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی مقایسه ای، دیدگاه های محمد اقبال لاهوری و عبدالکریم سروش را بررسی می کند. اقبال، وحی را تجربه ای زنده و خلاق می داند که در بستر حیات پیامبر و در تعامل با واقعیت تاریخی و اجتماعی شکل می گیرد. در مقابل، سروش با طرح نظریه «رویای رسولانه»، وحی را تجربه ای انسانی و تاویلی معرفی می کند که در قالب رویاهای پیامبر و زبان زمانه تجلی یافته است. نتیجه پژوهش نشان می دهد که هر دو اندیشمند، با وجود تفاوت های بنیادین، در تلاش اند تا وحی را به مثابه پدیده ای پویا و مرتبط با زندگی انسانی بازخوانی کنند.

کلیدواژه ها:

وحی ، اقبال لاهوری ، عبدالکریم سروش ، رویای رسولانه ، تجربه دینی