طراحی مجتمع مسکونی ۲۰۰ واحدی در زابل با رویکرد مصرف بهینه انرژی

این مقاله مروری به بررسی رویکردهای معماری و سازگاری اقلیمی با هدف مصرف بهینه انرژی در طراحی و اجرای یک مجتمع مسکونی ۲۰۰ واحدی در شهر زابل، منطقه کویری-خشک ایران می پردازد. در ابتدا مختصری از وضعیت انرژی و ساختمان در ایران و اهمیت بهره وری انرژی در بخش مسکن مطرح می شود (Nasrollahi et al., ۲۰۱۳). سپس با توجه به شرایط اقلیمی خاص زابل (گرمای روزانه زیاد، اختلاف دمای شبانه، تابش شدید خورشید، وزش بادهای محلی) ضرورت بهره گیری از راهکارهای طراحی اقلیمی، انتخاب پوسته ی بهینه، تهویه موثر، سایه بان و بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر بررسی گردید (Behbood, Taleghani, & Heidari, ۲۰۱۰). این مقاله بر ویژگی های طراحی مجتمع مسکونی یادشده از منظر حداکثرسازی راحتی حرارتی و حداقل سازی مصرف انرژی اجرایی تمرکز دارد. نشان داده می شود که با اتخاذ راهکارهایی از قبیل جهت گیری ساختمان در راستای وزش باد غالب، تعیین نسبت مناسب پنجره به دیوار، استفاده از پوشش های عایق در پوسته، طراحی فضای باز مرکزی یا حیاط با عملکرد تهویه طبیعی، و بهره گیری از تکنولوژی خورشیدی می توان مصرف انرژی گرمایشی/سرمایشی را تا حد چشم گیری کاهش داد (Razavian, Alemi, Kamali Zarchi, & Tafreshi, ۲۰۲۳).

کلیدواژه ها:

مصرف بهینه انرژی ، طراحی اقلیمی ، ساختمان مسکونی ، مجتمع مسکونی ، اقلیم خشک ، زابل