شکاف تشخیصی در اختلال طیف اوتیسم بزرگسالان مروری بر شواهد اپیدمیولوژیک و پیامدهای آن برای سلامت عمومی

در حالی که تحقیقات اپیدمیولوژیک در مورد اختلال طیف اوتیسم (ASD) به طور گسترده بر جمعیت کودکان متمرکز بوده دانش در مورد شیوع، ویژگی ها و نیازهای بزرگسالان مبتلا به ASD به شدت محدود و ناقص است. این غفلت تاریخی منجر به شکل گیری یک شکاف تشخیصی عظیم شده است که در آن بخش بزرگی از جمعیت مبتلا، بدون شناسایی و حمایت، به عنوان یک جمعیت پنهان زندگی می کنند. هدف این مقاله مروری تحلیل عمیق شواهد حاصل از مطالعات جمعیت محور، پیشگام، تبیین چالش های روش شناختی در شناسایی این جمعیت و بررسی پیامدهای گسترده آن برای نظام سلامت عمومی، سیاست گذاری و تحقیقات آینده است. این مقاله به مرور تحلیلی و نظام مند یافته های کلیدی حاصل از نظرسنجی های ملی سلامت روان در انگلستان می پردازد که از یک طراحی نوآورانه دو مرحله ای؛ غربالگری نمونه های بزرگ و سپس ارزیابی بالینی دقیق با ابزارهای استاندارد بهره برده اند؛ رویکردی قدرتمند برای اندازه گیری مستقیم شکاف تشخیصی در جامعه. شواهد اپیدمیولوژیک، شیوع ASD در کل جمعیت بزرگسالان را حدود ۱.۱% تخمین می زنند. تکان دهنده ترین یافته، شدت شکاف تشخیصی است؛ در نمونه های مبتنی بر جامعه، اکثریت قریب به اتفاق (نزدیک به ۱۰۰٪) بزرگسالان شناسایی شده با ASD، هرگز تشخیص رسمی دریافت نکرده بودند. این شکاف دارای ابعاد جمعیتی مشخصی است: نسبت جنسیتی شدید (حدود ۹ مرد به ۱ زن) نشان دهنده یک شکاف تشخیصی جنسیتی است و عدم وجود روند سنی معنادار نیز نشان می دهد که این شکاف پدیده ای تاریخی و پایدار است. شکاف تشخیصی در اوتیسم بزرگسالان یک بحران خاموش و چالشی بزرگ برای سلامت عمومی است که شکست رویکردهای موردیابی غیر فعال را نشان می دهد. شواهد اپیدمیولوژیک یک فراخوان فوری برای اقدام هستند و بر ضرورت تغییر پارادایم به سمت موردیابی فعال، آموزش گسترده متخصصان، بازنگری در ابزارهای تشخیصی برای کاهش سوگیری جنسیتی و توسعه خدمات تخصصی برای بزرگسالان تاکید دارند تا عدالت در سلامت برای این جمعیت آسیب پذیر محقق شود.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، شکاف تشخیصی ، اپیدمیولوژی بزرگسالان ، سلامت عمومی ، جمعیت پنهان ، موردیابی فعال ، سوگیری جنسیتی