نقش مدیریت منابع آب در ارتقای سلامت عمومی و امنیت زیستی جنوب شرق ایران

مدیریت ناکارآمد منابع آب در جنوب شرق ایران طی دهه های اخیر، موجب تشدید بحران های زیست محیطی، کاهش کیفیت آب آشامیدنی، و افزایش بروز بیماری های مرتبط با آب شده است. این پژوهش باهدف تحلیل نقش مدیریت بهینه منابع آب در ارتقای سلامت عمومی و تقویت امنیت زیستی منطقه انجام شد. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی بوده و داده ها از طریق شاخص های کمی سلامت، کیفیت منابع آب سطحی و زیرزمینی، و شاخص های امنیت زیستی در استان های سیستان و بلوچستان، کرمان و هرمزگان گردآوری و تحلیل گردید. نتایج نشان داد که همبستگی مستقیمی میان کیفیت و دسترسی به آب سالم با شاخص های سلامت و تاب آوری زیستی وجود دارد؛ به طوری که در مناطقی که طرح های یکپارچه مدیریت منابع آب، تصفیه و بازچرخانی اجرا شده، میانگین بروز بیماری های گوارشی تا ۴۰ درصد کاهش یافته و شاخص پایداری زیستی تا ۲۵ درصد افزایش یافته است. یافته ها نشان می دهد ارتقای بهره وری آبی در کشاورزی، توسعه زیرساخت های تصفیه و توزیع آب، و آموزش جوامع محلی، از موثرترین راهکارها برای تقویت سلامت و امنیت زیستی است. همچنین، اجرای سیاست های مدیریت تلفیقی آب با رویکرد زیست پایه، علاوه بر کاهش آسیب پذیری در برابر خشکسالی و آلودگی، به افزایش تاب آوری اجتماعی و زیست محیطی انجامیده است. براین اساس، مدیریت پایدار منابع آب می تواند به عنوان محور کلیدی در توسعه سلامت محور و دفاع زیستی پایدار جنوب شرق ایران موردتوجه سیاست گذاران و برنامه ریزان ملی قرار گیرد

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع آب ، سلامت عمومی ، امنیت زیستی