بررسی نقش میانجی گری تمایزیافتگی خود در رابطه بین مهارت های همدلی و حل مساله با پرخاشگری

مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گری تمایزیافتگی خود در رابطه بین مهارت های همدلی و حل مساله با پرخاشگری روی نمونه ای به حجم ۱۸۲ نفر از نوجوانان (دانش آموزان پسر مقطع تحصیلی متوسطه دوم) در شهرستان بابل که به شیوه گمارش تصادفی انتخاب گردیدند، انجام پذیرفت. روش پژوهش غیرآزمایشی از نوع توصیفی-همبستگی می باشد. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه خودمتمایزسازی اسکورون و فریدلندر (۱۹۹۸)، پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲)، پرسشنامه حل مسئله هپنر و پترسون (۱۹۸۲) و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) بهره گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، روش تحلیل مسیر و معادلات ساختاری (SEM) در محیط نرم افزار آماری اسمارتPLS و SPSS مورد تحلیل قرار گرفتند، ضرایب مسیر و سطوح معنی داری روابط بین سازه ها حاکی از آن است که مهارت های همدلی و حل مسئله به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق تمایزبخشی خود بر پرخاشگری نوجوانان اثرگذارند. به طور مشخص، مسیرهای پیشنهادی مدل همگی دارای سطح معنی داری کمتر از ۰.۰۵ بودند، که نشان دهنده تایید فرضیه اصلی پژوهش است. یافته های یاد شده با پژوهش های پیشین رومرو و همکاران (۲۰۲۴)، (باتانوا و لوکاس، ۲۰۱۶)، (ژو و همکاران، ۲۰۲۰) و وید و همکاران (۲۰۰۷) همسو می باشد.. این یافته نشان می دهد که تقویت تمایزیافتگی خود می تواند مسیر اثر مثبت مهارت های همدلی و حل مسئله بر پرخاشگری را هموارتر و اثرگذارتر سازد. بدان معنا که پرخاشگری نوجوانان تنها تحت تاثیر مهارت های اجتماعی و شناختی نیست، بلکه سطح تمایزیافتگی فرد به عنوان سازه ای کلیدی، نقش میانجی تعیین کننده ای دارد.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، تمایزیافتگی خود ، حل مساله ، نوجوانان ، همدلی