تاثیردرک شده مدل مربیگری بالینی دانشجو–محور بر یادگیری، بازخورد و رهبری آموزشی

پرورش دانشجویان پرستاری توانمند و بااعتمادبه نفس مستلزم پر کردن شکاف میان آموزش شبیه سازی شده و محیط واقعی بالینی است. یک مدل مربیگری بالینی دانشجو–محور برای تقویت یادگیری فعال، بازخورد ساختاریافته و توسعه رهبری اجرا شد. هدف: بررسی تجربه های یادگیرندگان و مربیان دانشجو در این مدل و ادراک آن ها از تاثیر آن بر یادگیری، بازخورد و رشد حرفه ای. یک تحلیل محتوای کیفی در سال ۲۰۲۵ از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته و گروه های متمرکز با ۱۲ شرکت کننده (۸ یادگیرنده و ۴ مربی دانشجو) انجام شد. داده ها با روش گرانهیم و لوندمن تحلیل شد و اعتبار نتایج با مثلث سازی و بازبینی اعضا تضمین گردید. یادگیرندگان بر یادگیری ساختاریافته، بازخورد به موقع و افزایش اعتمادبه نفس تاکید داشتند؛ در حالی که مربیان دانشجو به شکل گیری هویت حرفه ای، توسعه رهبری و مدیریت نقش های دوگانه اشاره کردند. هر دو گروه، بازخورد فوری و فرایند تامل را از عوامل اصلی رشد تلقی کردند. این مدل موجب تقویت شایستگی یادگیرندگان و ترویج رهبری آموزشی در مربیان دانشجو شد و ارزش آن را برای آموزش پرستاری پایدار و مبتنی بر همتایان نشان داد.

کلیدواژه ها:

دانشجویان پرستاری ، آموزش شبیه سازی ، بازخورد ، مربیگری ، رهبری