تاثیر هوش هیجانی والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هوش هیجانی والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است. در جوامع امروزی، موفقیت تحصیلی دانش آموزان تنها به توانایی های شناختی محدود نمی شود، بلکه عوامل عاطفی، روانی و محیطی نیز نقش تعیین کننده ای دارند. در این پژوهش، با تاکید بر نقش والدین به عنوان نخستین الگوی هیجانی کودکان، تلاش شد ارتباط بین سطح هوش هیجانی والدین و عملکرد تحصیلی فرزندان آنان مورد بررسی قرار گیرد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی است و جامعه آماری شامل کلیه والدین دانش آموزان دوره ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می باشد. نمونه ای شامل ۱۲۰ والد به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد هوش هیجانی بار-آن و اطلاعات مربوط به معدل تحصیلی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین سطح کلی هوش هیجانی والدین و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مولفه های همدلی، خودآگاهی و کنترل هیجانات بیشترین سهم را در پیش بینی عملکرد تحصیلی داشتند. یافته ها حاکی از آن است که والدینی با مهارت های هیجانی بالاتر، تعاملات موثرتر و حمایت عاطفی بیشتری از فرزندان خود دارند که موجب افزایش انگیزش، اعتماد به نفس و پیشرفت تحصیلی آنان می شود. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و کارگاه های مهارت های هیجانی برای والدین طراحی و اجرا گردد تا بتوان از طریق ارتقای سواد هیجانی خانواده، زمینه بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، کودکان ، والدین ، هوش هیجانی