اثربخشی برنامه مداخله ای «قصه گویی محلی توام با بازی نقش» بر اضطراب اجتماعی و احساس تعلق

اضطراب اجتماعی و احساس انزوا از چالش های شایع در میان دانش آموزان مناطق محروم است که می تواند بهزیستی روانشناختی و موفقیت تحصیلی آنان را به مخاطره بیندازد. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی برنامه مداخله ای «قصه گویی محلی توام با بازی نقش» بر کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش احساس تعلق در دانش آموزان مقطع ابتدایی یک مدرسه روستایی بود. این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه چهارم تا ششم یک مدرسه ابتدایی روستایی بود که ۴۰ دانش آموز به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش، برنامه مداخله ای ۱۰ جلسه ای مبتنی بر داستان های بومی را دریافت کرد، گروه کنترل برنامه عادی مدرسه را دنبال نمود. داده ها با استفاده از پرسشنامه اضطراب اجتماعی لاگرکا (SASC-R) و مقیاس محقق ساخته احساس تعلق گردآوری شد. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از حذف اثر پیش آزمون، بین نمرات پس آزمون دو گروه در متغیرهای اضطراب اجتماعی و احساس تعلق تفاوت معنادار وجود دارد. بدین صورت که برنامه مداخله منجر به کاهش معنادار اضطراب اجتماعی و افزایش احساس تعلق در گروه آزمایش شد. این یافته ها نشان می دهد که به کارگیری قصه های محلی در قالب بازی های نقش آفرینی، به عنوان یک روش کم هزینه و قابل دسترس، می تواند ابزار سودمندی برای روانشناسان و مربیان آموزشی در جهت ارتقای سلامت روان دانش آموزان مناطق محروم باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق ، اضطراب اجتماعی ، بازی نقش ، دانش آموزان روستایی ، قصه گویی محلی