اثر بخشی برنامه های کاهش آسیب بر نگرش بیماران معتاد نسبت به مصرف مواد مخدر در استان مازندران تحلیل جامعه شناختی

با استناد به داده های سال ۲۰۲۵ این پژوهش با رویکرد جامعه شناختی به بررسی تاثیر مراکز گذری کاهش آسیب (DIC) بر نگرش معتادان نسبت به مصرف مواد و رفتارهای پرخطر در استان مازندران می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش های ارائه شده در این مراکز نه تنها منجر به کاهش معنادار میل به مصرف مواد و ارتقاء رفتارهای سالم در میان معتادان شده است بلکه در سطح اجتماعی نیز به باز اجتماعی سازی افراد و کاهش چرخه های بازتولید آسیب اعتیاد (فقر، بی خانمانی و رفتارهای پرخطر) کمک کرده است. از منظر جامعه شناسی فعالیت های کاهش آسیب با ارائه خدمات حمایتی و آموزشی نقش مهمی در ارتقای سرمایه اجتماعی و کیفیت زندگی سوء مصرف کنندگان مواد ایفا می کند. روش پژوهش آزمایشی بوده و جامعه آماری شامل تمامی معتادانی است که به مراکز گذری کاهش آسیب سازمان بهزیستی در استان مازندران مراجعه کرده اند. نمونه ای ۱۰۰ نفره به روش طبقه ای تصادفی انتخاب شد که شامل ۵۰ نفر تازه وارد (آموزش ندیده) و ۵۰ نفر با حداقل شش ماه سابقه عضویت آموزش دیده بود. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون ناپارامتری مان ویتنی استفاده شد. نتایج نشان داد بین میانگین رتبه های دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که معتادان آموزش دیده نگرش مثبت تری نسبت به کاهش میل مصرف مواد و رفتارهای پرخطر داشتند.

کلیدواژه ها:

اعتیاد ، رفتار پرخطر ، تزریق ، ایدز ، میل مصرف ، جامعه شناسی سلامت ، برچسب زنی