رهبری تاب آور طراحی مدارس ضد شکننده در مواجهه با بحران های پیچیده قرن بیست و یکم

جهان در قرن بیست و یکم با بحران های پیچیده و غیرمنتظره ای همچون همه گیری ها، تغییرات اقلیمی و بی ثباتی های اجتماعی روبرو است. این بحران ها سیستم های آموزشی را در معرض آزمونی سخت قرار داده و لزوم بازتعریف نقش رهبران آموزشی را آشکار ساخته است. هدف این مقاله مفهومی تبیین الگوی رهبری تاب آور به عنوان رویکردی پیشگیرانه و تحول آفرین برای طراحی مدارس ضد شکننده است. ضد شکنندگی مفهومی فراتر از تاب آوری صرف است و به سیستم هایی اشاره دارد که نه تنها در برابر شوک ها مقاومت می کنند بلکه از آنها یاد گرفته و قوی تر می شوند. این مقاله با روش تحقیق مروری تحلیلی و با بررسی ادبیات گسترده، به شناسایی و تحلیل چهار مولفه کلیدی رهبری تاب آور می پردازد: (۱) توسعه انعطاف پذیری شناختی و عاطفی در کارکنان، (۲) خلق فرهنگ سازمانی یادگیرنده و مشترک، (۳) استقرار سیستم های ارتباطی شفاف و چابک و (۴) طراحی زیرساخت های آموزشی منعطف. در پایان یک چارچوب عملیاتی برای اجرای این الگو ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که رهبری تاب آور می تواند مدارس را از حالت نهادهای منفعل و واکنشی به اکوسیستم های پویا و پیش کننده تبدیل کند که بحران را نه به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان فرصتی برای یادگیری و نوآوری سازمانی می بینند.

کلیدواژه ها:

رهبری تاب آور ، مدرسه ضد شکننده ، بحران های پیچیده ، مدیریت آموزشی ، قرن بیست و یکم