بررسی نقش میانجی تنظیم شناختی هیجان در رابطه بین ترومای کودکی و اضطراب فراگیر

ترومای دوران کودکی عامل خطر اصلی برای اضطراب فراگیر در بزرگسالی است اما نقش عوامل میانجی مانند تنظیم شناختی هیجان کمتر بررسی شده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی تنظیم شناختی هیجان در رابطه بین ترومای کودکی و اضطراب فراگیر در دانشجویان انجام شد. مطالعه حاضر از نوع مقطعی است و با نمونه گیری در دسترس شامل ۲۰۶ دانشجو (میانگین سنی ۲۷.۲۸ سال) در اصفهان در سال های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ انجام شد. ابزارها شامل پرسشنامه ترومای دوران کودکی (۲۰۰۳)، تنظیم شناختی هیجان (۲۰۰۱) و اضطراب فراگیر (۲۰۰۶) بود. داده ها با آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری SEM در SPSS ۲۶ و AMOS ۲۴ تحلیل شد. همبستگی ها نشان دهنده رابطه مثبت تروما با اضطراب (p<۰.۰۱, r=۰.۴۸) و منفی با تنظیم هیجان (p<۰.۰۱, r=-۰.۴۹) بود. مسیرهای مستقیم معنادار بودند: تروما بر اضطراب (p=۰.۰۰۱, B=۰.۲۱۸, B=۰.۲۹)، بر تنظیم هیجان (p=۰.۰۰۱, B= -۰.۲۹, B=۰.۸۰۳) و تنظیم هیجان بر اضطراب (p=۰.۰۰۱, B=-۰.۳۹, B=۰.۳۳۸). اثر غیرمستقیم از طریق تنظیم هیجان [B=-۰.۲۷۱, ۹۵% CI (-۰.۳۵ - -۰.۱۹)] معنادار بود. تنظیم شناختی هیجان نقش میانجی کامل در رابطه ترومای کودکی و اضطراب فراگیر دارد. مداخلات بر تنظیم هیجان می تواند علائم اضطراب را در دانشجویان با سابقه تروما کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

اضطراب فراگیر ، ترومای کودکی ، تنظیم شناختی هیجان ، دانشجویان ، معادلات ساختاری