تاثیر خستگی بر سینرژی عضلات اندام تحتانی سه گانه کاران مبتدی

مقدمه تحلیل سینرژی عضلانی به عنوان یک رویکرد نوین امکان بررسی الگوهای سازمان یافته کنترل عصبی-عضلانی را فراهم می سازد. ورزش سه گانه به دلیل ماهیت چندگانه، خود ورزشکاران را در معرض سطوح مختلف خستگی قرار می دهد. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر خستگی حاد بر الگوهای سینرژی و سهم وزنی عضلات اندام تحتانی در دوندگان مرد سه گانه مبتدی بود. روش ها در این مطالعه نیمه تجربی ۱۶ ورزشکار مرد سه گانه شرکت کردند. سیگنال های الکترومیوگرافی (EMG) هشت عضله اصلی اندام تحتانی شامل عضلات دوقلو، نعلی، درشت نی قدامی، راست رانی، پهن خارجی، پهن داخلی، نیم وتری و دوسر (رانی) حین فاز تحمل وزن دویدن روی تردمیل ثبت گردید. به منظور القای خستگی، از پروتکل دوچرخه ثابت استفاده شد. الگوهای سینرژی عضلانی قبل و پس از اعمال پروتکل خستگی، با به کارگیری الگوریتم تجزیه ماتریس غیرمنفی (NMF) استخراج شدند. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون جهت سنجش شباهت الگوهای سینرژی و از آزمون تی زوجی برای مقایسه وزن نسبی عضلات استفاده شد (سطح معنی داری ۰٫۰۵). یافته ها پس از اعمال پروتکل خستگی الگوهای سینرژی اول و دوم شباهت بالایی را با حالت پایه حفظ کردند، در حالی که الگوهای سوم و چهارم تغییرات متوسطی را نشان دادند. تحلیل وزن عضلات حاکی از کاهش معنی دار عضلات پهن خارجی و درشت نی قدامی و همچنین افزایش معنی دار سهم عضلات نیم وتری و نعلی، پس از بروز خستگی بود. نتیجه گیری به طور کلی یافته ها نشان می دهند که خستگی می تواند هماهنگی سازمان یافته سیستم عصبی مرکزی در تولید الگوهای سینرژی را در حین دویدن مختل نماید. این تغییرات در الگوهای انقباضی و سهم می توانند منجر به تغییر در مکانیک دویدن شده و در نهایت احتمال بروز آسیب های عضلانی-اسکلتی را در ورزشکاران سه گانه افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

سینرژی عضلانی ، فعالیت الکتریکی ، دویدن ، ورزشکاران سه گانه ، عضلات