تاثیر تمرین هوازی بر بیان ژن (PNPLA۳) در بافت کبد موشهای صحرایی نر مبتلا به کبد چرب غیر الکلی

مقدمه بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) یکی از شایعترین اختلالات مزمن کبدی در سراسر جهان است که با تجمع بیش از حد چربی در سلولهای کبدی مشخص می شود. نشان داده شده است که فعالیت بدنی باعث کاهش استئاتوز کبدی و بهبود پارامترهای متابولیک می شود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی تناوبی بر بیان ژن PNPLA۳ و عملکرد کبد در موشهای صحرایی نر ویستار مبتلا به NAFLD انجام شد. روش تحقیق ۳۰ موش صحرایی نر ویستار (۸ تا ۱۰ هفته، ۲۵۰ تا ۳۰۰ گرم) به طور تصادفی به ۳ گروه کنترل، NAFLD و تمرین تناوبی تقسیم شدند. به موشها به مدت چهار هفته رژیم غذایی پرچرب داده شد. تمرین هوازی تناوبی روی تردمیل مخصوص جوندگان پنج روز در هفته به مدت هشت هفته انجام شد. پیش از پایان دوره تحقیق موشهای نر با کتامین و زایلازین بیهوش شدند و کبد آنها استخراج شد. بیان ژن PNPLA۳ در بافت کبد با استفاده از PCR در زمان واقعی ارزیابی شد. با استفاده از روشهای آماری میانگین و انحراف استاندارد و آنوای یک طرفه استفاده شد. در صورت معناداری تفاوتها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته های تحقیق بیان ژن PNPLA۳ در گروههای آزمایشی کبد چرب همراه با تمرین تناوبی به طور قابل توجهی کاهش یافت این امر نشان دهنده تاثیر مثبت فعالیت جسمانی بر بهبود سلامت و کاهش استرس کبد می باشد. نتیجه گیری: ترکیب تمرین هوازی تناوبی به طور موثری عملکرد کبد را بهبود بخشید و بیان ژن PNPLA۳ را در موشهای مبتلا به NAFLD کاهش داد. این یافته ها نشان می دهد که ادغام مداخله غیر دارویی مانند ورزش ساختارمند ممکن است یک رویکرد مناسب برای بهبود استئاتوز کبدی و تعدیل ژن های دخیل در متابولیسم لیپید فراهم کند.

کلیدواژه ها:

بیماری کبد چرب غیرالکلی ، تمرین هوازی تناوبی ، PNPLA۳