رابطه الگوهای ارتباطی با بی ثباتی ازدواج در زوجین جوان

الگوهای ارتباطی میان زوجین به عنوان یکی از عوامل کلیدی در کیفیت و پایداری روابط زناشویی شناخته می شوند. نوع و کیفیت تعاملات میان همسران می تواند نقش مهمی در شکل گیری یا تضعیف بنیان ازدواج داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین الگوهای ارتباطی و بی ثباتی ازدواج در زوجین جوان انجام شده است. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده ها توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل ۳۰۰ نفر از زوجین جوان ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه الگوهای ارتباطی کریستنسن و سالاوی (۱۹۹۰) و پرسشنامه بی ثباتی زناشویی (MIDS) بود. نتایج نشان داد که بین الگوهای ارتباطی و بی ثباتی ازدواج رابطه معناداری وجود دارد؛ به طور خاص استفاده از الگوهای اجتنابی و سلطه گرانه با افزایش احساس نارضایتی، تعارض و احتمال جدایی در زوجین همراه بود، در حالی که الگوهای همدلانه و مشارکتی با پایداری بیشتر زناشویی مرتبط بودند. این یافته ها بر اهمیت آموزش مهارت های ارتباطی به زوجین در راستای ارتقای ثبات ازدواج تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

الگوهای ارتباطی ، بی ثباتی ، ازدواج زوجین جوان ، تعارض زناشویی ، روابط بین فردی