ارائه راهبردهای توسعه حمل و نقل هوشمند شهری در تهران (مطالعه موردی: منطقه ۶)

حمل و نقل شهری به عنوان یکی از عوامل کلیدی ساختار شهرها، در سال های اخیر با چالش هایی مانند افزایش وسایل نقلیه موتوری و تغییرات جمعیتی روبرو شده و به معضلی اصلی در شهرنشینی تبدیل گردیده است. سیستم های حمل و نقل هوشمند (ITS) با بهره گیری از فناوری های اطلاعات جغرافیایی و ارتباطات کنترلی، نقش حیاتی در ارتقای ایمنی، کاهش تصادفات و ترافیک، و بهبود مدیریت حمل و نقل ایفا می کنند. این پژوهش با تمرکز بر منطقه شش تهران، که از ترافیک شدید و شلوغی خیابان ها رنج می برد، به بررسی تاثیر استقرار ITS در حل مشکلات ترافیکی می پردازد. پژوهش از نوع هدف، کاربردی و بر پایه روش برنامه ریزی استراتژیک است؛ داده ها به صورت توصیفی- تحلیلی از طریق روش های کتابخانه ای و پرسشنامه ای جمع آوری شده و با استفاده از سالنامه های آماری، گزارش های اجتماعی-اقتصادی و نتایج سرشماری تحلیل گردیده اند. تحلیل ها با روش توزیع فراوانی برای تعیین درصد فراوانی، مدل SWOT برای ارزیابی عوامل داخلی و خارجی، و ماتریس QSPM برای اولویت بندی راهبردها انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که منطقه شش تهران دارای ۱۳ قوت، ۱۴ ضعف، ۷ فرصت و ۱۱ تهدید است و راهبردهایی مانند ایجاد مدیریت شهری یکپارچه، جلوگیری از نفوذ کاربری های غیرمسکونی، و کاهش استفاده از وسایل نقلیه شخصی اولویت بالایی دارند. نتایج حاکی از آن است که توسعه ITS می تواند ترافیک را کاهش دهد، ایمنی را افزایش دهد و کیفیت زندگی شهروندان را بهبود بخشد، مشروط بر برنامه ریزی جامع و هماهنگ با شرایط محلی.

کلیدواژه ها:

راهبردهای ترافیک ، سیستم هوشمند ITS ، روش SWOT ، برنامه ریزی استراتژیک ، تهران