الگوهای ایرانی-اسلامی توسعه در تاریخ پسا انقلابی ایران: از اقتصاد مقاومتی تا بیانیه گام دوم انقلاب

این مقاله با عنوان «الگوهای ایرانی-اسلامی توسعه در تاریخ پساانقلابی ایران: از اقتصاد مقاومتی تا بیانیه گام دوم انقلاب» به بررسی ضرورت تدوین الگوهای بومی توسعه می پردازد. مسئله اصلی، شکاف نظری-عملی بین دو گفتمان راهبردی کلان نظام جمهوری اسلامی ایران است: «اقتصاد مقاومتی» به عنوان راهبرد کوتاه مدت برای مقاومت در برابر تهدیدات و ایجاد ثبات اقتصادی، و «بیانیه گام دوم انقلاب» به عنوان سند چشمانداز بلندمدت برای ترسیم افق تمدن نوین اسلامی. این پژوهش با روشی توصیفی-تحلیلی و با نقد تاریخی الگوهای توسعه وارداتی، استدلال می کند که این الگوها نه تنها پاسخگوی نیازهای ایران نبوده اند، بلکه به بحران هویت و وابستگی دامن زده اند.یافته های تحقیق نشان می دهد که «الگوهای بومی توسعه» به عنوان حلقه مفقوده و پل ارتباطی عمل می کنند. این الگوها با تکیه بر فرهنگ، تاریخ، ارزش های اسلامی-ایرانی و دانش بومی، از یکسو مولفه های اقتصاد مقاومتی (مانند درون زایی، دانش بنیانی، عدالت محوری و کاهش وابستگی به نفت) را محقق ساخته و از سوی دیگر، مسیر را برای تحقق آرمان های هفت گانه بیانیه گام دوم (علم و پژوهش، معنویت و اخلاق، اقتصاد قدرتمند، عدالت، استقلال، عزت ملی و سبک زندگی اسلامی-ایرانی) هموار می سازند. مقاله با واکاوی نظریه های «پایان تاریخ» و «برخورد تمدن ها» و نیز با نقد گفتمان مسلط توسعه غربی از منظر مطالعات پساتوسعه، بر این نتیجه تاکید می ورزد که توفیق در گام دوم انقلاب و حرکت به سمت تمدن نوین اسلامی، مستلزم طراحی و اجرای الگوهای توسعه ای است که همزمان، هم «مقاوم ساز» و هم «تمدن آفرین» باشند.

کلیدواژه ها:

الگوی اسلامی-ایرانی پیشرفت ، اقتصاد مقاومتی ، بیانیه گام دوم انقلاب ، توسعه بومی ، مطالعات پساتوسعه