بررسی ارتباط نشانه های اختلال بدریخت انگاری بدن با میزان استفاده از شبکه های مجازی در دانشجویان: نقش میانجی طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه خودگردانی و عملکرد مختل

اهداف: جوانان بطور طبیعی بر روی جنبه های مختلف ظاهر خود حساسیت های ویژه ای نشان می دهند و اغلب نگرانی هایی را اذعان می دارند. اگر نگرانی های بدنی به گونه ای افراطی بروز پیدا کنند که موجب اختلال در کارکردهای فردی و اجتماعی افراد شوند، می توانند زمینه ساز اختلال بدریخت انگاری بدن باشند. همچنین ظهور نشانه های این اختلال می تواند نتیجه عوامل مختلفی مانند میزان استفاده از فضای مجازی و طرحواره های ناسازگار اولیه باشد. در نتیجه، این مطالعه با هدف بررسی ارتباط نشانه های اختلال بدریخت انگاری بدن با میزان استفاده از شبکه های اجتماعی با میانجی گری طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه خودگردانی و عملکرد مختل در بین دانشجویان انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کمی و به روش همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۵۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد بود که از بین آنها ۴۲۴ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه های به کارگرفته شده شامل پرسشنامه اطلاعات شخصی، پرسشنامه ارزیابی فراشناخت اختلال بدریختی بدن، پرسشنامه طرحواره یانگ نسخه سوم فرم کوتاه و پرسشنامه سنجش میزان استفاده از شبکه های مجازی می باشد. تجزیه و تحلیل داده ها از روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر، به کمک نرم افزار SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ انجام شد. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان می دهد که بین میزان استفاده از شبکه های اجتماعی و نشانه های اختلال بدریخت انگاری بدن رابطه مثبت معنادار وجود دارد (p < ۰.۰۰۱). همچنین طرحواره های ناسازگار اولیه حیطه خودگردانی و عملکرد مختل، رابطه میان میزان استفاده از فضای مجازی و علائم اختلال بدریخت انگاری بدن را میانجی گری می کند (p < ۰.۰۰۱). نتیجه گیری: نتیجه پژوهش حاضر نشان می دهد که طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه خودگردانی و عملکرد مختل، باعث تشدید اثرات میزان استفاده از فضای مجازی بر نشانه های اختلال بدریخت انگاری بدن می شوند. متخصصان سلامت روان و درمانگران می توانند با بهره گیری از رویکردهای مبتنی بر طرحواره درمانی و مداخلات شناختی هیجانی، مراجعان مبتلا به بدریخت انگاری بدن را به سمت بازسازی طرحواره های ناکارآمد و ارتقای خودپنداره مثبت هدایت نمایند.