بررسی رابطه خودکارآمدی با کاهش آسیب های اجتماعی در نوجوانان

دوران نوجوانی یکی از حساس ترین مراحل رشدی است که تغییرات زیست روانی، اجتماعی و رفتاری به طور همزمان بر آن ها تاثیر می گذارد و این ویژگی ها نوجوانان را در برابر آسیب های اجتماعی از قبیل رفتارهای پرخطر، اعتیاد، خشونت، رفتارهای ضد اجتماعی و انزوا قرار می دهد. مفهوم خودکارآمدی که توسط آلبرت بندورا معرفی شد به باور فرد نسبت به توانایی های خود در مدیریت موقعیت های دشوار و رسیدن به اهداف اشاره دارد و یکی از متغیرهای روان شناختی کلیدی در پیشگیری از آسیب های اجتماعی شناخته شده است (Bandura, ۱۹۷۷). پژوهش های علمی نشان می دهند که سطوح بالای خودکارآمدی می تواند به تقویت مقاومت روانی، مهارت های اجتماعی و مدیریت استرس کمک کند و در نتیجه گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر را کاهش دهد. همچنین پژوهشی محلی نشان داده است که مولفه های خودکارآمدی اجتماعی پیش بینی کننده رفتارهای پرخطر در نوجوانان است، به طوری که سطوح بالاتر خودکارآمدی با کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر ارتباط دارد. این مقاله با مرور ادبیات علمی داخلی و بین المللی و تحلیل نظری و روش شناختی، به بررسی رابطه خودکارآمدی با کاهش آسیب های اجتماعی نوجوانان می پردازد و پیشنهادهای کاربردی در زمینه آموزش مهارت های خودکارآمدی برای تقویت سلامت روان و کاهش رفتارهای ناخواسته اجتماعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، آسیب های اجتماعی ، نوجوانان ، رفتارهای پرخطر ، مهارت های اجتماعی