رابطه بین بیش فعالی و پرخاشگری با اضطراب امتحان و درگیری تحصیلی دانش آموزان دوره ی ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین بیش فعالی و پرخاشگری با اضطراب امتحان و درگیری تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی ناحیه یک قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ انجام شد. روش تحقیق از نوع کاربردی و در قالب توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۱۳۰۹ دانش آموز بود که از میان آن ها ۲۹۷ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگری نیلسون و همکاران (۲۰۰۰)، پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳)، پرسشنامه بیش فعالی سوانسون و همکاران (۱۹۸۰) و پرسشنامه اضطراب امتحان ابوالقاسمی و همکاران (۱۳۷۵) بودند. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی (فراوانی، درصد، انحراف معیار و واریانس) و آمار استنباطی شامل آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد. کلیه تحلیل ها توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ صورت گرفت. یافته ها نشان دادند که ابعاد مختلف پرخاشگری با اضطراب امتحان رابطه مثبت و معنادار (r = ۰.۹۰۱, p < ۰.۰۰۱) و با درگیری تحصیلی رابطه منفی و معنادار (r = -۰.۹۰۷, p < ۰.۰۰۱) دارند. همچنین، رگرسیون خطی چندگانه نشان داد که بیش فعالی پیش بین مثبت اضطراب امتحان (B = ۱.۹۱۱, p < ۰.۰۰۱) و پیش بین منفی درگیری تحصیلی (B = -۱.۲۲۴, p < ۰.۰۰۱) است. شاخص های آماری چندمتغیره از جمله Pillai’s Trace (۰.۷۸۱ برای بیش فعالی و ۰.۸۱۸ برای پرخاشگری) و Wilks’ Lambda (۰.۲۱۹ و ۰.۱۸۲ به ترتیب) نیز بر اثرات قوی این متغیرها تاکید داشتند. این نتایج نشان می دهد که بیش فعالی و پرخاشگری موجب افزایش معنادار اضطراب امتحان و کاهش معنادار درگیری تحصیلی دانش آموزان می شوند و بر اهمیت توجه به عوامل رفتاری و هیجانی در بهبود عملکرد تحصیلی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، پرخاشگری ، اضطراب امتحان ، درگیری تحصیلی