پیش بینی گریز از مدرسه بر اساس مهارتهای ارتباطی و علاقه به یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان سوادکوه

هدف پژوهش حاضر پرداختن به پیش بینی گریز از مدرسه بر اساس مهارتهای ارتباطی و علاقه به یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان سوادکوه بود. این پژوهش کاربردی از نوع توصیفی پیمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل ۱۱۳۰۰ نفر از دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان سوادکوه در سال ۱۴۰۲ بودند که با نمونه گیری کوکران نمونه ای به حجم ۳۷۲ نفر به شیوه تصادفی ساده انتخاب شده بودند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه گریز از مدرسه خرمایی و صالح اردستانی (۱۳۹۴)، پرسشنامه استاندارد مهارتهای ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۴) و پرسشنامه استاندارد یادگیری لورن و همکارانش (۱۹۹۷) می باشد. هر سه پرسشنامه از روایی و پایایی بالایی برخوردار و پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۹۲، ۰/۸۹ و ۰/۹۱ بدست آمد. جهت تحلیل داده ها از فنون آمار توصیفی جداول فراوانی، نمودارهای میله ای و آمار استنباطی (شاخص های مرکزی مانند میانگین و همچنین شاخص های پراکندگی مانند انحراف معیار) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ استفاده شد. با توجه به نتایج حاصل از این بررسی معناداری پیش بینی گریز از مدرسه بر اساس مهارتهای ارتباطی و علاقه به یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان سوادکوه مورد تایید قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

مهارتهای ارتباطی ، علاقه به یادگیری ، گریز از مدرسه ، دانش آموزان ابتدایی