اثر بخشی زوج درمانی براساس مدل طرحواره بر علائم نشخوار فکری در زنان آسیب دیده از خیانت همسر

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی زوج درمانی مبتنی بر مدل طرحواره ای بر کاهش نشخوار فکری در زنان آسیب دیده از خیانت همسر است. نشخوار فکری یکی از علائم شایع در افرادی است که تجربه های عاطفی منفی از جمله خیانت را پشت سر گذاشته اند و می تواند تاثیرات منفی زیادی بر سلامت روانی آن ها بگذارد. پژوهش حاضر از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه است. جامعه آماری پژوهش شامل زنان آسیب دیده از خیانت همسر در شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که از بین آن ها، ۳۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند و به دو گروه آزمایش و گواه تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت درمان زوج درمانی مبتنی بر مدل طرحواره ای قرار گرفتند که شامل ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بود و در طی آن به شناسایی و تغییر طرحواره های ناسازگار و کاهش نشخوار فکری پرداخته شد. داده ها با استفاده از مقیاس نشخوار فکری ناتانسون و پرسشنامه طرحواره های ناسازگار یانگ جمع آوری شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر مدل طرحواره ای باعث کاهش معنادار نشخوار فکری و بهبود کیفیت روابط زناشویی در گروه آزمایش شد. همچنین، نتایج نشان داد که تغییرات در طرحواره های منفی و افزایش عزت نفس در زنان مورد درمان، به کاهش افکار منفی و نشخوار فکری منجر شد. این یافته ها موید این است که درمان زوج درمانی مبتنی بر مدل طرحواره ای می تواند به عنوان یک مداخله موثر در کاهش نشخوار فکری و بهبود کیفیت روابط در زنان آسیب دیده از خیانت همسر مورد استفاده قرار گیرد. پژوهش حاضر بر لزوم گنجاندن درمان های مبتنی بر مدل طرحواره ای در برنامه های درمانی برای زنان آسیب دیده از خیانت تاکید دارد و پیشنهاد می کند که مداخلات درمانی در این حوزه باید شامل تغییرات شناختی و رفتاری در سطح فردی و روابط بین فردی باشد. به علاوه، پیشنهاد شده است که این درمان ها به همراه تکنیک های دیگر مانند ذهن آگاهی و مهارت های مقابله ای برای مدیریت نشخوار فکری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مدل طرحواره ای ، نشخوار فکری ، زنان آسیب دیده از خیانت