اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطاف پذیری روانشناختی و تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم

این پژوهش به بررسی اثرات طرحواره درمانی بر انعطاف پذیری روانشناختی و تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم می پردازد. اختلال طیف اتیسم یکی از چالش برانگیزترین اختلالات عصبی-رشدی به شمار می رود که تاثیرات گسترده ای بر عملکرد اجتماعی و روانشناختی کودکان دارد. در این مقاله، با اجرای یک مطالعه شبه آزمایشی بر روی ۶۰ کودک مبتلا به اتیسم (۳۰ دختر و ۳۰ پسر)، کارایی طرحواره درمانی مورد ارزیابی قرار گرفت. این روش، که مبتنی بر شناسایی و اصلاح الگوهای فکری و رفتاری ناسازگار است، شامل مراحلی همچون شناسایی، چالش و تغییر طرحواره ها و تقویت مهارت های اجتماعی می باشد. نتایج نشان داد که کودکان در گروه آزمایش، که طرحواره درمانی را دریافت کرده بودند، در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در انعطاف پذیری روانشناختی و مهارت های اجتماعی نشان دادند. ابزار استفاده شده در این تحقیق شامل مقیاس های انعطاف پذیری روانشناختی و تعاملات اجتماعی و همچنین مصاحبه های والدین بود. نتایج تحلیل آماری تایید کرد که طرحواره درمانی می تواند به شکل موثری کیفیت روانشناختی و اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم را افزایش داده و به کاهش اضطراب اجتماعی و بهبود روابط بین فردی آنان کمک کند. با این حال، محدودیت هایی نظیر اندازه نمونه و دوره زمانی محدود وجود دارد که در تعمیم یافته ها به جمعیت های بزرگ تر محدودیت هایی ایجاد کرده است. تحقیقات آینده باید بر روی بررسی تاثیرات بلندمدت این روش و مقایسه طرحواره درمانی با سایر روش های درمانی موجود متمرکز شود. این پژوهش بر اهمیت و ضرورت توسعه و بهره گیری از شیوه های درمانی نوین و جامع برای بهبود کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اتیسم تاکید دارد. به علاوه، یکی از یافته های مهم این تحقیق، تاکید بر نیاز به هم افزایی درمان های مختلف در کنار طرحواره درمانی است. به ویژه در مواردی که کودکان مبتلا به اتیسم با مشکلات خاصی در زمینه های رفتاری و شناختی مواجه هستند، ترکیب طرحواره درمانی با دیگر رویکردهای درمانی می تواند به افزایش تاثیرات مثبت و پایدار کمک کند. در این راستا، ضرورت تحقیقات بیشتری برای بررسی تعاملات این شیوه درمانی با دیگر روش های شناختی-رفتاری و درمانی نیز احساس می شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، تعاملات اجتماعی ، کودکان مبتلا به اتیسم ، بهبود مهارت های اجتماعی