سیر تحول میدان نقش جهان اصفهان و ارزش های ادراک شده از منظر سرزندگی و امنیت اجتماعی

امروزه بعضی از مردم میدان ها و فلکه ها را یکی میدانند در صورتی که میدان برای انسان و فلکه برای خودرو است. میدان از لحاظ ویژگی های منحصر به فردی نسبت به فلکه ها دارند برخلاف افکار عموم مردم میدان دایره شکل نیست و می تواند انواع اشکال هندسی یا حتی غیرمنتظم باشد. میدان ها به عنوان یکی از قدیمی ترین و اساسی ترین عناصر شهری، نقش حیاتی در شهرسازی ایفا می کند. میدان را می توان از ابعاد مختلف و مهمی مانند اهمیت کارکرد، اهمیت کالبدی، اهمیت اجتماعی-فرهنگی و اهمیت زیبا شناختی و ادراکی مورد بررسی قرار داد. میدان تنها یک فضای توخالی در شهر نیست بلکه یک عنصر فعال چند عملکردی و هویت ساز است. به بیان ساده میدان جای است که مردم نه برای عبور بلکه برای ماندن به آن جا می روند. میدان مورد بررسی در این پژوهش میدان نقش جهان اصفهان بوده است که در دوره شاه عباس صفوی ساخته شد. این میدان در آن زمان مرکز حکومت قدرتمند و پایتخت صفویه بوده است. کاخ عالی قاپو که قلب حکومت بود، مسجد جامع عباسی که مرکز مذهبی دولت بود، مسجد شیخ لطف الله که مکتب خونه برای فرزندان شاه و فرزندان فرماندهان و وزرا بوده و بازار قیصریه که مرکز تجاری دوره صفویه بوده است. مقیاس این میدان به گونه ای طراحی شده بود که می توانست کارهای مانند بازی چوگان یا رژه حکومتی در خود جای دهد و صرفا یک حیاط خلوت برای دولت مرکزی نبوده است. این میدان اکنون یک مکان گردشگری به حساب می آید که از سرتاسر جهان به این میدان می آیند. میدان نقش جهان بسیار سرتر از نمونه های خود در اروپا مانند میدان دوکاله یا میدان سن مارکو است.

کلیدواژه ها:

میدان نقش جهان ، اصفهان ، رنسانس دوره صفویه ، وسعت