نقش برآورد بهینه تابش خورشیدی در توسعه انرژی پاک و کاهش آلودگی هوا

آلودگی هوا یکی از چالش های اصلی زیست محیطی در مناطق شهری و نیمه صنعتی است که بخش عمده آن ناشی از مصرف گسترده سوخت های فسیلی در تولید انرژی می باشد. توسعه انرژی های تجدیدپذیر به ویژه انرژی خورشیدی، به عنوان یکی از راهکارهای موثر در کاهش انتشار آلاینده های هوا مطرح است. در این راستا برآورد دقیق تابش خورشیدی نقش کلیدی در طراحی، مکان یابی و بهره برداری بهینه سامانه های خورشیدی دارد. هدف این پژوهش ارائه یک مدل بهینه برای برآورد تابش کل خورشیدی دریافتی سطح زمین و تبیین نقش آن در برنامه ریزی توسعه انرژی پاک و مدیریت آلودگی هوا است. در این تحقیق برای برآورد میزان تابش خورشیدی دریافتی سطح زمین از یک مدل بهینه با استفاده از پارامتر ساعات آفتابی استفاده شده است. در این تحقیق با استفاده از داده های ده ساله ایستگاه هواشناسی سینوپتیک فرودگاهی شهرستان بجنورد و به کارگیری تلفیقی از مدل آنگستروم و روش رگرسیون خطی، مدلی بهینه برای تخمین تابش خورشیدی ارائه شده است. نتایج با استفاده از شاخص های آماری MBE و RMSE با مدل های متداول مقایسه گردیده است. یافته ها نشان می دهد مدل پیشنهادی از دقت بالاتری نسبت به سایر مدل ها برخوردار بوده و می تواند به عنوان ابزاری موثر در توسعه انرژی خورشیدی، کاهش مصرف سوخت های فسیلی و در نتیجه کاهش آلودگی هوا مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آلودگی هوا ، انرژی خورشیدی ، ساعات آفتابی ، مدل آنگستروم ، رگرسیون خطی