ناترازی اجتماعی و پدیده NEET: تحلیل جامعه شناختی بر فرسایش سرمایه انسانی

این پژوهش با اتخاذ روش تحقیق مروری انتقادی، به کاوش و تبیین ماهیت چندوجهی ناترازی اجتماعی در بستر نظام های توسعه ای مدرن می پردازد. استدلال اصلی این مقاله بر آن است که رویکردهای تقلیل گرایانه اقتصادی در تبیین این پدیده، در مواجهه با چالش های ساختاری جامعه ناکام خواهند بود. تمرکز محوری این تحلیل بر اثبات ناترازی اجتماعی به عنوان ریشه بنیادین پدیده NEET استوار است و این امر از منظر سه چارچوب نظری کلیدی تبیین می شود: فرسایش سرمایه های اجتماعی و فرهنگی جوانان (بر اساس نظریه بوردیو) که دسترسی به فرصت ها را محدود می سازد؛ احساس محرومیت نسبی (بر اساس نظریه تد گر) که شکاف میان انتظارات مشروع و واقعیت های ساختاری را برجسته می کند؛ و نهایتا، فشار ساختاری (بر اساس نظریه مرتون) که عدم انطباق بین اهداف فرهنگی نظام (مانند موفقیت اقتصادی) و مسیرهای نهادی مشروع برای دستیابی به آن ها را نشان می دهد. یافته های این مرور نشان می دهند که پدیده NEET صرفا یک مسئله بیکاری نیست، بلکه محصول مستقیم عدم انطباق عمیق میان ساختارهای نهادی-اجتماعی و ظرفیت های نسل جوان است که منجر به فرسایش سرمایه انسانی می شود. این نیروی کار غیرفعال، از طریق افزایش فشار بر منابع عمومی و کاهش بهره وری بلندمدت، خود به عاملی بازتولیدکننده ناترازی های اقتصادی تبدیل می گردد. نتایج این مرور انتقادی تاکید دارند که مداخله موثر و پایدار، نیازمند گذار از راهکارهای صرفا اقتصادی به رویکردی جامع است که شکاف های طبقاتی، آموزشی و فرهنگی زمینه ساز ناترازی اجتماعی را مستقیما هدف قرار دهد.

کلیدواژه ها:

ناترازی اجتماعی ، NEET ، سرمایه انسانی ، توسعه پایدار ، نیروی کار غیرفعال