پیامدهای تربیتی و شناختی استفاده از هوش مصنوعی بر خلاقیت و ذهن کودکانه

هوش مصنوعی با قابلیتهای پیشرفته در شخصی سازی، آموزش، تحلیل داده های یادگیری، تولید محتوای تعاملی و ایجاد تجربیات چندرسانه ای توانسته است تاثیرات عمیقی بر فرآیند یادگیری کودکان بگذارد. در عین حال، این تحولات با پرسش هایی جدی درباره پیامدهای تربیتی، شناختی و روان شناختی آن همراه شده اند؛ به ویژه آن که ذهن کودکان در دوره های حساس از رشد قرار دارد و تجربیات اولیه تاثیر مستقیمی بر شکل گیری تفکر، تخیل، خلاقیت و ساختارهای عصبی آن ها دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع پیامدهای تربیتی و شناختی استفاده از هوش مصنوعی بر ذهن و خلاقیت کودکان به تحلیل ابعاد مختلف این فناوری در آموزش کودکان می پردازد. یافته های حاصل از مرور منابع علمی نشان می دهد که استفاده صحیح از هوش مصنوعی می تواند به افزایش تعامل، شناختی، ارتقای انگیزه یادگیری، بهبود بازخورد و توسعه مهارت های تحلیلی و خلاقیت منجر شود، اما در مقابل، استفاده افراطی یا غیر هدفمند از آن ممکن است موجب کاهش تعامل، انسانی، ضعف در توجه و حافظه، شکل گیری وابستگی فناورانه و محدود شدن آزادی فکری و تخیل گردد. این پژوهش نتیجه می گیرد که بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در آموزش کودکان مستلزم تدوین سیاست های هوشمندانه، طراحی ابزارهای متناسب با ویژگی های روان شناختی، کودکان و همراه بودن آن با تعاملات انسانی، خلاقیت واقعی و محیط های یادگیری مشارکتی است. در غیر این صورت، این فناوری پیشرفته می تواند به جای تسهیل رشد ذهنی و تربیتی، به مانعی در برابر شکوفایی استعدادها و خلاقیت های کودکانه بدل شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خلاقیت ، ذهن کودکانه ، پیامدهای تربیتی ، پیامدهای شناختی