بررسی رابطه بین خودافشایی و پرخاشگری نقش میانجی تنظیم هیجانی و ویژگیهای شخصیتی در افراد جوان

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین خودافشایی و پرخاشگری و نقش میانجیگری تنظیم هیجانی و ویژگیهای شخصیتی در افراد جوان است. جامعه آماری این تحقیق شامل ۲۰۰ نفر از جوانان دانشجوی دانشگاه های تهران بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند برای جمع آوری دادهها از پرسشنامههای استاندارد خودافشایی، پرخاشگری تنظیم هیجانی و ویژگیهای شخصیتی استفاده شد. پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد که نشان دهنده پایایی مناسب آنها بود. یافتههای تحقیق نشان داد که خودافشایی تاثیر مثبت و معناداری بر کاهش پرخاشگری دارد ۰.۴۵ = p> ، (r .(۰.۰۱همچنین تنظیم هیجانی و ویژگیهای شخصیتی به عنوان میانجیهای موثر در این رابطه عمل میکنند. تنظیم هیجانی توانست رابطه منفی و معناداری با پرخاشگری نشان دهد (۰.۳۵=p<۰.۰۱) ,(r) علاوه بر این، ویژگیهای شخصیتی نیز به طور مستقیم با کاهش پرخاشگری مرتبط بودند نتایج آزمون T-Value نشان داد که مسیرهای میان خودافشایی و پرخاشگری تنظیم هیجانی و پرخاشگری و ویژگیهای شخصیتی و پرخاشگری همگی معنادار هستند در نتیجه این پژوهش تایید میکند که خودافشایی میتواند به عنوان عاملی کاهش دهنده پرخاشگری در افراد جوان عمل کند

کلیدواژه ها:

خودافشایی ، پرخاشگری ، تنظیم هیجانی ، ویژگیهای شخصیتی