بررسی اثر بخشی آموزش رهیافتهای نهج البلاغه بر افزایش بهزیستی روانشناختی دانشجویان دانشگاه پیام نور اصفهان

امروزه با گسترش آسیبهای روانی ارائه راهکارهایی جهت بهبود و ارتقا سلامت روان و بهزیستی روانشناختی جامعه مخصوصا قشر جوان ضروری به نظر میرسد بنابراین این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی آموزش رهیافتهای نهج البلاغه بر افزایش بهزیستی روانشناختی دانشجویان دانشگاه پیام نور اصفهان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه پیام نور اصفهان تشکیل دادند که نمونهای به حجم ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. جهت گردآوری دادهها از مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف (RSPWB) استفاده گردید گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه دو ساعته یک بار در هفته مورد آموزش قرار گرفتند برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد که آموزش رهیافتهای نهج البلاغه باعث افزایش بهزیستی روانشناختی گروه آزمایش شده است با توجه به نتایج این پژوهش میتوان از آموزه ها و رهیافتهای نهج البلاغه جهت افزایش بهزیستی روانشناختی دانشجویان بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

رهیافت نهج البلاغه ، بهزیستی روانشناختی ، دانشجو