اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر رضایت از زندگی و انعطاف پذیری روانشناختی زنان با تعارضات زناشویی

هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر رضایت از زندگی و انعطاف پذیری روانشناختی زنان با تعارضات زناشویی بود. این پژوهش کاربردی با روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با یک گروه کنترل و گروه آزمایش انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره بهزیستی و قوه قضایه و شهر شیراز در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود. تعداد نمونه پژوهش ۴۰ نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش(۲۰) نفر و گروه کنترل(۲۰) نفر با لحاظ ملاک های ورود به پژوهش جایگزین شد. گروه آزمایش ۱۰ جلسه ۷۰ دقیقه ای رفتاردرمانی دیالکتیک گذراندند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخله ای شرکت ننمودند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله اقدام به تکمیل پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندر وال (۲۰۱۰) و رضایت از زندگی انریچ (۱۹۸۳) پرداختند. تجزیه و تحلیل داده ها بوسیله آزمون های توصیفی و تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی به کمک نرم افزار spss ویراست بیست و ششم در سطح معنی داری (۰۵/۰≥p) انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک در مرحله پس آزمون بر افزایش کیفیت زندگی زنان دارای تعارضات اثربخش است (۰۵/۰≥p) و همچنین رفتاردرمانی دیالکتیک در مرحله پس آزمون بر افزایش انعطاف پذیری روانشناختی زنان دارای تعارضات اثربخش است (۰۵/۰≥p) و فرضیه پژوهش تایید شده است. همچنین، آزمون تحلیل کواریانس نشان داد که میانگین نمره های افراد در متغیرهای پژوهش در زنانی که پروتکل را دریافت کرده اند در مقایسه با افرادی که آموزشی را دریافت ننموده اند، بالاتر است. یافته ها نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیک به طور معناداری باعث افزایش رضایت از زندگی و بهبود انعطاف پذیری روان شناختی زنان دارای تعارضات زناشویی شد. این نتایج بیانگر اثربخشی رویکرد رفتار درمانی دیالکتیک در ارتقای بهزیستی و توانمندی مقابله ای این گروه است.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی دیالکتیک ، رضایت از زندگی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، تعارضات زناشویی