هم سنجی اثربخشی واقعیت درمانی و معنادرمانی به روش هوتزل بر احساس کهتری در افراد مبتلا به اختلال افسرده خویی با بحران بی معنایی در زندگی

هدف پژوهش حاضر تعیین هم سنجی اثر بخشی واقعیت درمانی و معنا درمانی به روش هوتزل بر احساس کهتری در افراد مبتلا به اختلال افسرده خویی با بحران بی معنایی در زندگی بود. روش پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه افراد مبتلا به اختلال افسرده خویی با بحران بی معنایی در زندگی شهر اراک در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند. در پژوهش حاضر ۲۸ نفر از افراد جامعه با استفاده از روش غیر تصادفی هدفمند (مبتنی بر هدف) بر اساس ملاکهای ورود گزینش و سپس به روش تصادفی ۱۴ نفر به عنوان گروه آزمایش و ۱۴ نفر دیگر به عنوان گروه گواه گمارش شدند و در نهایت پس از ریزش ۱۰ شرکت کننده مداخله را با موفقیت به پایان رساندند. در این پژوهش از پرسشنامه احساس کهتری استرانو) و،دیکسون (۱۹۹۰) استفاده شد. گروه آزمایش در ۱۱ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای واقعیت درمانی همراه با معنا درمانی به روش هوتزل شرکت کردند؛ در حالی که گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکردند. داده های جمع آوری شده با استفاده از مدل آماری تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره تحلیل شدند. یافتهها نتایج نشان داد که تفاوت معنا داری بین میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش و گواه وجود داشت (۰.۰۱واقعیت درمانی همراه با معنا درمانی به روش هوتزل میتواند به عنوان یک رویکرد درمانی کارآمد برای افزایش احساس کهتری در افراد مبتلا به اختلال افسرده خویی با بحران بی معنایی در زندگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال افسرده خویی ، احساس کهتری ، بحران بی معنایی در زندگی ، واقعیت درمانی ، معنادرمانی به روش هوتزل