نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود کیفیت یادگیری مدارس مناطق کم برخوردار: مطالعه ترکیبی پداگوژیک (مطالعه موردی شهر لیسار، تالش، ۱۴۰۲-۱۴۰۳)

این پژوهش تاثیر فناوری های نوین آموزشی بر کیفیت یادگیری در مدارس ابتدایی لیسار (تالش) در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ را بررسی کرد. در مطالعه ای ترکیبی (کمی-کیفی)، ۲۰۰ دانش آموز و ۳۰ معلم از ۱۰ مدرسه به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. مداخله شامل نرم افزارهای بومی با داستان های تالشی-گیلکی، تخته های هوشمند، و بازی های تعاملی بود. داده ها با پرسشنامه، آزمون عملکرد، مصاحبه نیمه ساختاریافته، و تحلیل محتوای کیفی جمع آوری شد. نتایج کمی بهبود ۳۱٫۷٪ در عملکرد تحصیلی، ۵۰٪ در مشارکت کلاسی، و ۴۸٫۲٪ در انگیزه یادگیری را نشان داد (p<۰.۰۰۱). تحلیل کیفی (۱۲۵ کد باز) نقش محتوای بومی در تقویت حس تعلق فرهنگی (۸۹٪) و تغییر نقش معلم به تسهیل گر (۶۸٪) را تایید کرد. ناپایداری اینترنت (۸۲٪ مدارس) و مقاومت فرهنگی (۵۴٪) موانع کلیدی بودند، اما آموزش TPACK مقاومت را ۷۲٪ کاهش داد. نتایج با سازنده گرایی (Vygotsky, ۱۹۷۸) همخوان است. پیشنهادات شامل تامین اینترنت پایدار (پروژه شفارود)، آموزش ۴۰ ساعته TPACK، مراکز پشتیبانی فناوری، محتوای بومی، و مطالعه طولی هوش مصنوعی برای دانش آموزان با نیازهای ویژه است. این پژوهش الگویی بومی برای آموزش دیجیتال در مناطق محروم ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، آموزش دیجیتال ، فرهنگ تالشی ، حس تعلق فرهنگی ، TPACK ، زیرساخت دیجیتال ، مقاومت فرهنگی