الگوگیری از خانه های سنتی ایرانی در طراحی مجموعه های مسکونی معاصر

مسکن به عنوان قرارگاه رفتاری خانواده از لحاظ عملکردی و کالبدی مکان شکل گیری رفتار فرهنگ و اخلاق واحد اجتماع است. خانه های سنتی ایران مکانی مناسب برای این مهم بوده اما معماری امروز ایران ظرف مناسبی برای این مهم نیست چرا که خصوصیت ایرانی بودن خود را از دست داده و به تبع آن قابلیت پرورش فرهنگ ایرانی از آن سلب شده است. حرکت دوری عالم در فضای خانه ایرانی امکان شکل گیری واژگانی نرم تن را فراهم آورده است که به نقش بازی در میان دیوارها و سقف ها و کف ها مشغولند و با انسانی که در فضای خانه زندگی می کند سخن می گویند. در خانه ایرانی فضای ساخته شده بر انسان غلبه ندارد. در حالی که تجربه ایجاد فضای ساخته شده در ایران امروز این گونه نیست؛ تفوق با دیوارها و سقف ها و کف ها است که سخت و صلب هستند؛ فضای آپارتمان ها غیر منعطف است و امکان به کارگیری فضا توسط انسان به شیوه ای که برای زندگی اش می پسندد وجود ندارد. آپارتمان چهاردیواری است که به دور از تنوع نیازهای انسان به شکلی یکسان در تمام شهر ایرانی امروز تکرار شده است. این مقاله با نیم نگاهی به معنای سنت دارای ماهیتی توصیفی و تحلیلی است و گردآوری اطلاعات آن عمدتا مبتنی بر روش کتابخانه ای و اسنادی و تاریخی است بدین منظور با بهره گیری از کتب، مقالات و سایر اسناد موجود داخلی و خارجی مرتبط با موضوع اطلاعات مورد نیاز گردآوری گردیده است و با بررسی خانه و معماری سنتی و یادآوری ارزش ها و معیارهای آن به تحلیل آن پرداخته و با تکیه بر مبانی و معیارهای طراحی سنتی و نیازمندی های زندگی امروز به ارائه الگوهایی در این باب پرداخته تا ضمن اقتباس از معماری سنتی پاسخگوی نیازهای امروز جامعه در کالبدی شایسته برای فرهنگ ایرانی باشد.

کلیدواژه ها:

معماری ، معماری سنتی ، خانه ، ایرانی ، ساختمان ، فضای ساخته شده