پیش بینی آداب گریزی تحصیلی بر اساس خود اثرمندی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی شهر قم

هدف پژوهش حاضر پیش بینی آداب گریزی تحصیلی بر اساس خود اثرمندی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم ابتدایی شهر قم بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره ی دوم ابتدایی شهر قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۴۰۰۵۷ نفر بودند که به روش کلاین حجم نمونه ۲۰۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. برای جمع آوری دادههای مورد نیاز از پرسشنامه ی رفتارهای آداب گریز تحصیلی کلارک و همکاران (۲۰۱۵) و پرسشنامه ی خودکارآمدی کودکان و نوجوانان موریس (۲۰۰۱) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس خوداثرمندی تحصیلی با آداب گریزی تحصیلی رابطه منفی و معناداری وجود دارد همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که خود اثرمندی تحصیلی قادر به پیش بینی آداب گریزی تحصیلی میباشد. از این رو پیشنهاد میشود که به خود اثرمندی تحصیلی در دانش آموزان توجه شود تا از این طریق بتوان شاهد کاهش آداب گریزی تحصیلی در دانش آموزان بود.

کلیدواژه ها:

آداب گریزی تحصیلی ، خوداثرمندی تحصیلی ، دانش آموزان