اثر بخشی طرحواره درمانی ذهنیت مدار بر صمیمیت جنسی زنان دارای تعارض زناشویی

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی طرحواره درمانی ذهنیت مدار بر صمیمیت جنسی زنان دارای تعارض زناشویی شهر تهران بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی و با طراحی پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه و دوره پیگیری ۲ ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به یکی از مراکز مشاوره در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش و گواه هر کدام ۱۵ نفر تقسیم شدند. مداخلات گروه آزمایش شامل در ۱۲ جلسه ۸۰ دقیقه ای به صورت یکبار در هفته بود که بر اساس کتاب تکنیکهای ذهنیت مدار در روان درمانی نوشته یانگ کلاسکو و ویشار (۲۰۰۳) تدوین شده و به صورت گروهی اجرا شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه ارزیابی شخصی صمیمیت شافر و السون (۱۹۸۱) جمع آوری شده و با آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که طرحواره درمان ذهنیت مدار باعث بهبود صمیمیت جنسی زنان دارای تعارض زناشویی می شود (۰/۰۰۱>P). به طور کلی، یافته ها نشان می دهند که طرحواره درمان ذهنیت مدار می تواند به عنوان یک مداخله موثر در افزایش صمیمیت جنسی زنان دارای تعارض زناشویی عمل کند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ذهنیت ، مدار صمیمیت ، جنسی تعارض زناشویی ، شهر تهران