بررسی نقش میانجی عدم تحمل بلاتکلیفی در رابطه بین سبکهای دلبستگی و شدت اختلال اضطراب فراگیر در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی شهر کاشمر

هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی عدم تحمل بلاتکلیفی در رابطه میان سبکهای دلبستگی و شدت علائم اختلال اضطراب فراگیر در میان دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشمر بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری (PLS-SEM) بود. جامعه آماری دانشجویان واحد کاشمر و حجم نمونه ۳۰۰ نفر بود. ابزارها شامل: پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان (RAAS کالینز و رید)، مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (۲۷-IUS) و پرسشنامه اضطراب حالتی-صفتی اشپیلبرگر (STAI) بود. تحلیل دادهها با شاخصهای برازش مناسب انجام شد. نتایج نشان داد مسیر مستقیم دلبستگی ایمن به شدت علائم اضطراب فراگیر منفی و معنادار است (B=-۰.۱۸, p=۰.۰۰۹)، و دلبستگی ایمن به عدم تحمل بلاتکلیفی نیز منفی و معنادار بود (B=-۰.۴۸, p<۰.۰۰۱). عدم تحمل بلاتکلیفی به صورت مستقیم شدت علائم اضطراب فراگیر را پیش بینی کرد (p=۰.۲۲, p=۰.۰۰۳). اثر غیرمستقیم دلبستگی اجتنابی بر اضطراب از مسیر عدم تحمل بلاتکلیفی مثبت و معنادار بود (B=۰.۰۶, p=۰.۰۱) و اثر غیرمستقیم دلبستگی ایمن منفی و معنادار بود (B=-۰.۱۱, p<۰.۰۰۱). در حالی که مسیر غیرمستقیم دلبستگی دوسوگرا معنادار نشد. همبستگیها نیز نشان دادند دلبستگی ایمن با عدم تحمل بلاتکلیفی همبستگی منفی و دلبستگیهای اجتنابی و دوسوگرا همبستگی مثبت دارند. روایی همگرا و روایی واگرا تایید شد. نتایج بیانگر آن است که عدم تحمل بلاتکلیفی سازوکار شناختی کلیدی در انتقال اثر سبکهای دلبستگی، تقویت کننده اثر ناایمنها و کاهنده اثر ایمن بر نشانه های اضطراب فراگیر در دانشجویان است؛ بنابراین مداخلات دانشگاه محور با تمرکز بر افزایش تحمل بلاتکلیفی و تقویت راهبردهای تنظیم هیجان می تواند در کاهش علائم اضطراب فراگیر موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سبکهای دلبستگی ، عدم تحمل بلاتکلیفی ، اختلال اضطراب فراگیر ، دانشجویان