هوش مصنوعی و توسعه مهارتهای ارتباطی در دانش آموزان

توسعه مهارتهای ارتباطی در دانش آموزان موضوعی کلیدی و رو به رشد در زمینه های روان شناختی، اجتماعی و آموزشی امروزی است. تاثیر هوش مصنوعی بر فرایند یادگیری و تعاملات انسانی اهمیت یافته و نقش آن در شکل گیری مهارتهای ارتباطی دانش آموزان، در حال حاضر، موضوعی با دامنه تاثیر گسترده بر سلامت روان، عملکرد تحصیلی و اجتماعی و به طور بالقوه پیشرفتهای شغلی آنان است. این امر نیازمند بررسی دقیق و همه جانبه ای چگونگی تعامل این فناوری نوظهور با فرآیندهای یادگیری و توسعه ی مهارتهای ارتباطی در دانش آموزان می باشد. رشد روزافزون هوش مصنوعی و نفوذ آن در آموزش و پرورش تحولات عمیقی را در نحوه ی یادگیری و تعامل دانش آموزان با محیط آموزشی پدید آورده است. عوامل موثر در این تحول، از جمله نوآوری های فناورانه و نیازهای جدید جامعه به همراه عوامل روان شناختی همچون انگیزه و علاقه ی دانش آموزان به تکنولوژی و همچنین عوامل اجتماعی و فرهنگی چون تغییر نگرش ها در قبال آموزش دیجیتال، همگی نقش بسزایی در شکل گیری این موضوع ایفا می کنند. این تغییرات خود را در ظهور الگوهای جدید یادگیری، توسعه ی مهارتهای دیجیتال و در نهایت تاثیر متغیر بر فرآیندهای ارتباطی دانش آموزان با محیط و همسالان نشان می دهند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر توسعه مهارتهای ارتباطی دانش آموزان در سطح مفهومی و با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی چگونگی بکارگیری ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در فرایند آموزش و پرورش می پردازد. دامنه این مطالعه شامل دانش آموزان دوره متوسطه اول در شهرهای بزرگ کشور و با تمرکز بر بازه زمانی تحصیلی سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲، و با نگاهی به ابعاد روان شناختی و اجتماعی این تاثیر است. این پژوهش محدود به بررسی تاثیر مستقیم ابزارهای هوش مصنوعی بر مهارتهای ارتباطی و به صورت کیفی و در سطح مفهومی است و از بررسی جزئیات روشهای آموزشی و دلایل مختلف استفاده از این ابزارها خودداری می کند. این پژوهش با بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر توسعه مهارتهای ارتباطی دانش آموزان به ارائه چارچوبی نظری می پردازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مهارتهای ارتباطی ، یادگیری دانش آموز ، توسعه مهارت