نقش بازخورد در تقویت تعاملات بین فردی در محیط مدرسه

هدف این پژوهش بررسی نقش بازخورد در بهبود و تقویت تعاملات بین فردی در محیط مدرسه است. با توجه به اهمیت ارتباطات انسانی در فرآیند یاددهی-یادگیری، این مطالعه تلاش دارد تا نشان دهد چگونه بازخورد موثر می تواند به عنوان ابزاری تربیتی، موجب ارتقای کیفیت روابط میان دانش آموزان، معلمان و سایر اعضای مدرسه شود. روش پژوهش کیفی و از نوع تحلیل محتوای استقرایی بوده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان، مشاوران و دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی گردآوری شده اند. نمونه گیری به شیوه هدفمند انجام شده و تحلیل داده ها با استفاده از مدل تحلیل مضمون (Thematic Analysis) صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که بازخورد سازنده، به ویژه زمانی که با احترام، شفافیت و توجه به تفاوت های فردی همراه باشد، نقش کلیدی در تقویت همدلی، کاهش تعارضات، افزایش اعتماد متقابل و ارتقای حس تعلق در فضای مدرسه ایفا می کند. همچنین، بازخورد منفی یا مبهم می تواند منجر به سوءتفاهم، کاهش انگیزه و تضعیف روابط بین فردی شود. نتایج این پژوهش بر ضرورت آموزش مهارت های بازخورددهی و بازخوردگیری به معلمان و دانش آموزان تاکید دارد و پیشنهاد می کند که بازخورد به عنوان بخشی از فرهنگ مدرسه نهادینه شود تا زمینه ساز تعاملات انسانی سالم و یادگیری عمیق تر گردد.

کلیدواژه ها:

بازخورد ، تعاملات بین فردی ، مدرسه ، دانش آموزان