اقدام پژوهی با موضوع چگونه توانستم با آموزش مهارت های زندگی، سازگاری اجتماعی دانش آموزان ابتدایی را بهبود بخشم؟

این اقدام پژوهی با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی و با مشارکت چند تن از معلمان دغدغه مند و فعال فرهنگی انجام شده است. مسئله اصلی این پژوهش، مشکلات سازگاری اجتماعی دانش آموزان، مانند کمبود اعتماد به نفس، ناتوانی در برقراری ارتباط موثر با دیگران، و عدم توانایی در حل مسائل و اختلافات بود که منجر به انزوا، افسردگی، و مشکلات رفتاری می شد. با توجه به اهمیت سازگاری اجتماعی در موفقیت تحصیلی و شخصی، فرضیه اصلی این بود که آموزش مهارت های زندگی می تواند به افزایش اعتماد به نفس، بهبود مهارت های ارتباطی، و تقویت توانایی حل مسائل و اختلافات دانش آموزان کمک کند و در نهایت، منجر به بهبود سازگاری اجتماعی و سلامت روان آن ها شود. در این پژوهش، با همکاری معلمان، یک برنامه آموزشی مهارت های زندگی طراحی و اجرا شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های زندگی تاثیر مثبتی بر افزایش سازگاری اجتماعی، عزت نفس، کاهش اضطراب اجتمعی و بهبود روابط بین فردی دانش آموزان داشته است. این پژوهش بر اهمیت نقش معلمان و مشارکت فعال آن ها در ارتقای سلامت روان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان تاکید می کند و پیشنهاد می کند که آموزش مهارت های زندگی به عنوان بخشی از برنامه درسی مدارس گنجانده شود. همچنین، برگزاری کارگاه های آموزشی برای معلمان در زمینه مهارت های زندگی می تواند به بهبود اثربخشی این برنامه ها کمک کند. دانش آموزان نه تنها اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردند، بلکه توانستند با دیگران به طور موثرتری ارتباط برقرار کنند و مسائل و اختلافات خود را به روش های سازنده حل کنند. همچنین، رفتار و روابط آن ها با همسالان بهبود یافت و احساس تعلق بیشتری به گروه همسالان خود پیدا کردند. بازخورد دانش آموزان و والدین نیز مثبت بود و آن ها از تاثیر مثبت آموزش مهارت های زندگی بر زندگی شخصی و اجتماعی دانش آموزان ابراز رضایت کردند. این پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی می تواند یک روش موثر برای بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان و ارتقای سلامت روان آن ها باشد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، مهارت های زندگی ، سازگاری اجتماعی ، بهبود سازگاری ، دانش آموزان ابتدایی